Pizza - dzisiaj świętujemy!

Jak zrobiła międzynarodową karierę? Początki pizzy, choć kojarzy się ona z Italią, sięgają starożytnej Grecji. To tam po raz pierwszy wypiekano okrągłe, płaskie placki, które skrapiano oliwą z oliwek i posypywano ziołami. Powoli stawały się coraz popularniejsze i zawędrowały w rejony dzisiejszych południowych Włoch. Właśnie tam, w Neapolu, w siedemnastym wieku, zaczęto dodawać do nich pomidory i nazwano "pizza", a sprzedawano je wprost na ulicy. Żywili się nimi biedniejsi mieszkańcy miasta, bo były tanie, a przy tym sycące. Być może taki zupełnie niepozorny placek nie zrobiłby międzynarodowej kariery, gdyby nie to, że w 1889 roku królowa Małgorzata Sabaudzka wybrała się na przechadzkę wśród prostych mieszkańców Neapolu. I zapragnęła spróbować tego, czym raczą się jej poddani. Smak pizzy tak bardzo przypadł jej do gustu, że wkrótce wezwała piekarza Raffaela Esposito do pałacu, prosząc, aby upiekł dla niej placek. To był przełomowy moment w historii tej potrawy. Esposito, chcąc zachwycić królową, skomponował wyjątkową pizzę z dodatkami w kolorach włoskiej flagi: zieloną bazylią, białą mozzarellą i czerwonymi pomidorami. Małgorzata pochwaliła jego wybór, a tę pizzę zwiemy dzisiaj pizzą margheritą (z wł. Małgorzata) na cześć królowej, która doceniła jej smak. Potrawa błyskawicznie stała się bardzo modna, wkrótce w wielu miastach sprzedawano jej najróżniejsze wariacje i w ten sposób na zawsze zmieniła kuchnię włoską . Pizza okazała się tak apetyczna i wszechstronna, że zakochali się w niej także amerykańscy żołnierze, stacjonujący we Włoszech, w czasie II wojny światowej. Dzięki nim pizza przeprawiła się na drugi koniec świata, a potem jeszcze dalej i dokonała podboju całej kuli ziemskiej. Upewnijmy się, że sukces pizzy nie wynikał tylko z faktu, że zasmakowała w niej jakaś ważna persona. Upieczmy pizzę! Ciasto to podstawa Najważniejsze w dobrej pizzy jest ciasto. Tradycyjne włoskie ciasto jest cienkie i chrupiące. Ale puszyste i bardziej drożdżowe też ma wielu zwolenników. Dlatego proponujemy, żebyście sami wybrali to, które wam najbardziej smakuje. Marta Gessler, wraz ze znajomymi, podają kilka wariantów przepisu na ciasto: Ciasto Sławkamiękkie ciasto, ścisłe, elastyczne, dobre do pizzy na grubym 450 g mąki 2 łyżeczki suszonych drożdży 200 ml ciepłej wody 1 łyżka cukru, szczypta soli Wymieszaj drożdże z cukrem i 90 ml ciepłej wody. Zostaw, aż pojawią się bąbelki. Przesiej mąkę do miski, dodaj szczyptę soli, drożdże i 110 ml wody. Wymieszaj. Ugnieć ciasto, aż będzie gładkie i elastyczne. Połóż do miski, przykryj i zostaw. Gdy ciasto podwoi objętość, ponownie zagnieć, podziel na dwie równe części. Zgnieć każdy kawałek na płaskie koło. Ugnieć lekki dołek 1-1,5 cm od krawędzi, tak aby powstał rant, przełóż na naoliwioną blachę. Połóż ulubione składniki. Piecz 12 min w 250 st. C. Ciasto Beaty chrupiące, suche, dość twarde, dobre do pizzy na cienkim, najbardziej tradycyjne włoskie ciasto 400 g mąki 2 łyżeczki suszonych drożdży 250 ml ciepłej wody 1/2 łyżeczki cukru 1 łyżeczka soli Drożdże, cukier i wodę wymieszaj w misce, odstaw na 5 min w ciepłe miejsce. Mąkę i sól wsyp do miski, zrób w środku dołek. Wlej rozrobione drożdże. Zagnieć ciasto. Przenieś na obsypaną mąką stolnicę, zagniataj, aż będzie elastyczne. Podziel ciasto na cztery kulki, ułóż na posypanej mąką desce, przykryj ściereczką. Odstaw w ciepłe miejsce na 30 min, aż kulki podwoją objętość. Każdą kulkę z ciasta rozwałkuj na placek o średnicy 25 cm. Ułóż na papierze do pieczenia. Połóż ulubione składniki. Piecz 10-12 min w 220 st. C. Ciasto Wojtka najbardziej miękkie ze wszystkich, pulchne, typowe ciasto drożdżowe 1/2 kg mąkipaczka suszonych drożdży 250 ml ciepłej wody 7 łyżek oliwy z oliwek szczypta cukru1 łyżeczka soli Drożdże rozpuść w 100 ml wody z dodatkiem cukru. Mąkę wymieszaj z solą, zrób zagłębienie, wlej drożdże. Zostaw na 15 min. Dodaj oliwę. Ugnieć ciasto, dodając resztę ciepłej wody. Formuj placki. Połóż ulubione składniki. Piecz 15 min w 220 st. C. Składniki - to już sama przyjemność Wybraliście ciasto, które wam odpowiada. Nadeszła pora, żeby coś na nim ułożyć. I tu odsłania się największa zaleta pizzy: Możliwości doboru składników są właściwie nieograniczone, bo ostateczny smak pizzy zależy od fantazji przygotowującego. Może zechcecie przyrządzić znane i lubiane kombinacje, ale namawiamy do skomponowania własnej, wyjątkowej pizzy! Margherita - klasyka z Neapolu